بچه‌های نسل هفت‌سنگ، راه مدیریت نسل کال‌آف را یاد بگیرند

نسل هفت‌سنگ برای مدیریت نسل کال‌آف باید فرمان دادن را کنار بگذارند و مثل هم‌تیمی هدف شفاف، حرف کوتاه، انعطاف در روش عمل کند.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب رازدشت: «بازی، بازی، بازی، بسه دیگه! چقدر بازی؟ هرجا می‌ریم سرت توی این شیطون رجیمه، به خودت رحم نمی‌کنی، به چشات رحم کن، وقتی کور شدی، می‌فهمی چی از دست دادی. اصلا از این بازی چی عایدت می‌شه؟ عمرت رو پای این چیزا حروم نکن. پاشو برو یک کاری یاد بگیر برای زندگی‌ت»؛ آن قدیم‌ترها بازی‌ها پرجنب و جوش بود، گرم و پرسروصدا، پسرها هفت سنگ بازی می‌کردند و دخترها خاله بازی؛ اما امروزه همه بازی‌ها خلاصه شده است در موبایل: تنها و سرد.

حتما بسیاری از پدرها و مادرها با فرزندان‌شان بر سر بازی به دردسر افتاده‌اند. برخی بسیار حرص خورده‌اند و عاجز شده‌اند و نمی‌دانند چه کار کنند و برخی درگیر شده‌اند و رو به هم ترش کرده‌اند.

بی‌شک والدین نگران حال و آینده فرزندان‌شان هستند؛ اما قطعا تحریم و تهدید هم جوابگو نیست؛ بلکه باید با بچه‌ها همراه شده و نامحسوس به دنیای بازی آن‌ها وارد شد. باید قواعد پیشگیری و مراقبت را یاد گرفت تا بتوان با فرزندان همدل شد. بچه‌های نسل هفت سنگ باید راه مدیریت نسل کال‌آف را یاد بگیرند.

در کتاب «از هفت سنگ تا کال آف»، مرتضی جمشیدی والدین را با مطالبی کاربردی در خصوص بازی‌های رایانه‌ای آشنا می‌کند. نویسنده این کتاب تجربه‌های بسیاری را در حوزه بازی‌های رایانه‌ای داشته است. فعالیت در مرکز تحقیقات بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، سردبیری مجله بازی‌بان، دبیری کلاس سواد دیجیتال در مدرسه بخشی از فعالیت‌های او در کارنامه کاری‌اش است.

نسل جدید بازی‌های رایانه‌ای را جزء هویت‌ساز زندگی خودشان حساب می‌کنند

همه ما می‌دانیم بچه‌های امروزی یعنی نسل دیجیتال با بازی‌های رایانه‌ای انس دارند. آن‌ها بازی‌های رایانه‌ای را جزء هویت‌ساز زندگی خود حساب می‌کنند. بازی‌کردن با بازی‌های رایانه‌ای برای بخشی از آن‌ها فراتر از سرگرمی یا حتی عادت است.

والدین در تعامل فرزندان‌شان با بازی‌های رایانه‌ای سردرگم بوده و به دنبال راهکارهایی برای کنترل فرزندان‌شان هستند. کنترل فضای مجازی، کنترل میزان استفاده ‌آن‌ها از شبکه‌های اجتماعی و کنترل بازی کردن بچه‌ها، همه صورت مسئله والدینی است که دل‌نگران هستند.

آن‌ها دل‌نگران فرزندانی هستند که زمان زیادی را پای بازی‌هایی می‌نشینند که از نظر آن‌ها فقط بازی است و هیچ ارزش دیگری ندارد. والدین نگران هستند بازی‌های رایانه‌ای در مسیر رشد صحیح فرزندان‌شان خلل ایجاد کند. آنها نگران هستند از اینکه بچه‌ها وقت زیادی را به بازی‌های رایانه‌ای اختصاص می‌دهند و می‌ترسند فرزندان‌شان دچار افت تحصیلی شوند.

در مقابل فرزندان آن‌ها یعنی همان نسل جدید، رویکردی کاملا متفاوت به بازی‌های رایانه‌ای دارند. بخشی از آن‌ها به عنوان آینده شغلی به بازی‌های رایانه‌ای نگاه می‌کنند. پدیده ورزش‌های الکترونیک و گیم استریم و تولید محتوای بازی و حتی بازی‌سازی جزو علایق شخصی نسل جدید است.

کودکی که از هر تغییر و تحولی وحشت دارد، محصول تربیت خانواده‌ای است که سعی کرده است حصاری از مراقبت دائمی دور او بکشد. درچنین حصار خفقان‌آوری کودک از هر تجربه تازه‌ای به وحشت می‌افتد و با دشواری و حادثه‌ای دچار اضطراب می‌شود؛ زیرا تا کنون فقط از جاده امن و خط کشی شده و آشنا عبور کرده و هیچ راهی غیر از جاده همیشه تکراری ندیده است.

والدین نباید کودک و نوجوانی را که در سال‌های آغازین هویت‌یابی و خودشناسی است و توانایی انتخاب و تفسیر محتوا را به تنهایی ندارد و نمی‌تواند در استفاده از قالب و محتوای فناورانه و به ویژه بازی‌های رایانه‌ای به صورت خودآگاه عمل کند، تنها گذارند.بازیکنان با سنین کم نمی‌توانند آنچه از بازی‌های رایانه‌ای دریافت می‌کنند، به طور صحیح ارزش‌گذاری کنند. به همین دلیل نباید آن‌ها را در دنیایی از محتوای متنوع و درهم به تنهایی رها کرد.

والدین قوی در مقابل قدرت رسانه عقب نمی‌نشینند

بهتر است به جای کنترل یا نظارت والدینی، واژه توجهات والدینی را به کار بریم. وقتی به کسی یا چیزی توجه می‌کنیم، هیچ‌گونه ارزش‌گذاری و امر و نهی و قضاوتی نمی‌کنیم؛ بلکه خود آن مسئله یا آن شخص برای ما مهم است.

طبیعی است اگر والدین قوی باشند، با قوت بیشتری از عهده تربیت فرزندان‌شان بر خواهند آمد. به آن‌ها توجه می‌کنند و در مقابل قدرت رسانه، بازی‌های رایانه‌ای، تکنولوژی عقب نمی‌نشینند. والدین باید بدانند فرزندان تحت تأثیر و نفوذ اجتماعی قرار می‌گیرند و والدین باید برای کنترل و آموزش آن‌ها برنامه داشته باشند و بدانند چگونه در آن‌ها نفوذ کنند تا با صرف کمترین هزینه و انرژی به نتیجه برسند.

برای اینکه والدین بتوانند نیازهای رشدی فرزندان‌شان را برطرف کنند، باید نیازهای خود در عصر کنونی را شناخته و آن‌ها را برطرف کنند. با این کار در انسانیت خود باقی مانده و به صورت فعال، سرزندگی را در خود و فرزندان‌شان ایجاد می‌کنند.

والدین مقتدر به بهره‌گیری از ظرفیت بازی پایبند هستند. بازی در معنای عام خود، دارای قدرتی برای استفاده‌های تربیتی است. بازی زبان بی‌زبانی است که والدین را به دنیای بچه‌ها وارد می‌کند.

در اینجا صحبت از بازی‌های غیررایانه‌ای است که مهم‌ترین وسیله ارتباط گرفتن والدین با کودکان شیرخوار و خردسال‌شان است. اما چرا برخی والدین قدرت بازی، در معنای عام را دست کم می‌گیرند و از این زبان بی‌زبان برای ورود به دنیای فرزندان‌شان بهره نمی‌برند؟ بازی ابزار کارآمد و مهمی در دست والدین مقتدر است که می‌توانند از آن برای تربیت فرزندان خود و ایجاد زمینه رشد و نمو استفاده کنند.

منطق و احساس؛ قدرت درونی بازی‌ها

بازی‌ها به طور مستقیم با مغز و احساس ما انسان‌ها سروکار دارند. بازی‌ها دارای الگو و چالش هستند و به همین دلیل مغز بازیکنان را درگیر یادگیری و حل کردن آن‌ها می‌کنند.

به نظر می‌رسد قدرت اساسی بازی‌ها برگرفته از نیروی فکر و نیروی احساس است. این دو نیرو منبع فراهم کننده قدرت درونی برای بازی‌هاست. ریشه سرگرم‌کننده بودن بیشتر بازی‌ها قدرت است. سرگرم‌کننده بودن و لذت بخش بودن بازی هنگامی آغاز می‌شود که بازی‌کننده احساس قدرتمندبودن بکند و بتواند موانعی را که قبلا نمی‌توانسته از آن‌ها عبور کند، پشت سر بگذارد.

در بازی‌های دیجیتال ما شاهد هر دو عامل تقویت مثبت و منفی هستیم. برای مثال، بازیکن در ازای کشتن دشمنی که ممکن است سایر بازیکنان یا هوش مصنوعی کنترلش کنند، به سایر اسلحه‌های او دست پیدا می‌کندو یا امتیاز بیشتری می‌گیرد و با یک مرحله و یا یک مأموریت را پشت سر می‌گذارد. در این صورت این رفتار در او تقویت می‌شود که با کشتار بیشتر، می‌تواند به منابع و امتیازها و موفقیت‌های بیشتری در بازی دست یابد.

تقویت رفتار منفی در بازی‌های دیجیتالی با توجه به بروز برخی از رفتارهای منفی، مانند تمایل به کشتار فراوان، شلیک و تخریب بیش از حد، مردم‌آزاری، لات بازی، لاابالی‌گری و انتقام به هر طریق ممکن در خور توجه است. در بسیاری از انواع بازی‌های دیجیتال بازیکن به رفتاری تشویق می‌شود که در عرف و هنجار ملی و مذهبی ناپسند است و یا ارزش به شمار نمی‌آید.

شیرجه در اقیانوس دیجیتال، شاید غرق‌شان کند، غریق نجات فرزندتان باشید. به هرحال باید بپذیریم که ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که این پیشرفت سریع ابزار سرگرمی، آب دهان کودکان و نوجوانان را به راه می‌اندازد و فارغ از استفاده‌های علمی و هدفمند افراد بالغ، می‌تواند شناخت آن‌ها از دنیای اطراف‌شان دستخوش طوفان‌های سهمگینی کند.

هنوز از لحاظ فرهنگی، بازی کردن دختران جا نیفتاده است

اینکه بازی‌های رایانه‌ای سرگرمی صرفا پسرانه است، موضوعی فراگیر و جهانی است؛ زیرا هنوز هم از لحاظ فرهنگی، بازی کردن دختران جا نیفتاده است. این مسئله فقط به ایران مربوط نبوده و در همه جای دنیا نیز مطرح است. این باور که دخترها بازی‌ نمی‌کنند، در میان کودکان امروزی هیچ ارتباطی به اعداد و ارقام واقعی موجود ندارد و صرفا تحت تأثیر تبلیغات تلویزیونی و مجلات دهه نود به وجود آمده است.

بررسی آمار بازیکنان بازی‌های دیجیتال نشان می‌دهد در دنیا نسبت بازیکنان زن و مرد تقریبا در حال برابری است. البته این واقعیت مرهون بازی‌های موبایلی است؛ زیرا استقبال زنان و دختران از ژانرهایی که بیشتر در بازی‌های موبایلی یافت می‌شود، باعث شده است طراحان بازی هم برای کسب درآمد از این بازار درآمد از این بازار جدید، به این سمت هجوم بیاورند.

زمانی بازی‌های رایانه‌ای فقط به صورت تک نفره و یا دو نفره بازی می‌شدند. بعدتر شبکه‌های اتصالی محلی امکان بازی کردن دسته‌ای از بازیکنان با دسته‌ای دیگر از بازیکنان را در محلی مانند گیم نت مهیا کردند.

یکی از ویژگی‌های بازی‌های آنلاین تعداد بازیکنانی است که می‌توانند با هویت واقعی یا ساختگی در بازی حاضر شوند. همچنین بازیکنان می‌توانند از هر نقطه‌ای از دنیا و با هر فرهنگی به یکدیگر متصل شوند و بعید نیست کودکی ده دوازده ساله از کشور ایران در حال بازی کردن با خانمی سی چهل ساله از کشوری در شرق یا غرب عالم باشد. این امکان که بازیکنان به صورت اتفاقی و با نشان دادن هویتی مجازی در بازی‌های آنلاین حاضر شوند، یکی از نکاتی است که والدین باید توجه کافی به آن داشته باشند.

بازی‌های رایانه‌ای می‌توانند فرصت مناسبی برای تحصیل و اشتغال باشد

واقعیت این است که بازی‌های امروز با بازی‌های یکی دو دهه پیش به شدت تفاوت دارند. آن‌ها ماهیتی اجتماعی پیدا کرده‌اند و اتفاقا به‌عنوان وسیله‌ای برای جریان‌سازی اجتماعی و ارتباط افراد در سراسر دنیا شناخته می‌شوند. به هرحال باید به والدین حق دهیم نگران فرزندی باشند که تا قبل از خرید دستگاه بازی، جنب و جوش بیشتری داشت و الان فقط پای دستگاه بازی نشسته و فقط پلک‌ها و انگشتانش را تکان می‌دهد.

والدین نگران فرزندان کم سن و سال‌شان هستند که با برخی محتواهای جنسی، زودهنگام آشنا شده و بلوغ زودرس پیدا می‌کنند. اما به نوجوانان هم باید حق داد که در عالم خودشان باشند و به اقتضای سن‌شان از بازی‌های مناسب استفاده کنند.

کاری که والدین باید بکنند این است که در کنار آن‌ها باشند، با آن‌ها هم‌بازی شوند، درباره بازی با آن‌ها گفت‌وگو کنند و خلاصه آن‌ها را در سرزمین آزاد بازی‌ها تنها نگذارند؛ البته دور آن‌ها حضار هم نکشند. به نوعی از دور نظاره‌گر آن‌ها باشند و با قانون‌گذاری و اعمال آن، گلوگاه‌های حساس مانند خرید بازی و مدت زمان بازی را مدیریت کنند و در مواقعی هم دوشادوش فرزندان‌شان از بازی کردن لذت ببرند.مهم‌ترین مسئله برای مواجه با نوجوان قرارگرفتن در د نیای او و همراهی با اوست.

در پایان باید گفت که بازی‌های رایانه‌ای می‌توانند فرصت مناسبی برای تحصیل و اشتغال جوانان باشند. صنعت بازی‌های رایانه‌ای که به عنوان صنعتی دانش بنیان شناخته می‌شود. برای شروع به هزینه زیادی نیاز ندارد. بسیاری از بازی‌های ساخته شده موبایلی در بازار کنونی کشور را بازی‌سازان مستقبل که جای خاصی استخدام نیستند و در منزل یا دانشگاه یا مسجد دور یکدیگر گرد آمده‌اند، ساخته‌اند.بنابراین باید والدین باید بدانند تفریح فرزندان‌شان فرصتی برای درآمدزایی او نیز است.

منبع: خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency

بچه‌های نسل هفت‌سنگ، راه مدیریت نسل کال‌آف را یاد بگیرند

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ