اهمیت مرکززدایی؛ به اسم روشنفکری نمایشنامه‌های ایرانی را پس می‌زنند!

نویسنده نمایشنامه «تن» با اشاره به گرایش امروز هنرمندان به اجرای متون خارجی از آسیب‌های بزرگ این کار گفت.

وحید انجامی پناه یکی از ۲ نویسنده نمایشنامه «تن» که به تازگی به چاپ رسیده است در گفتگو با درباره موضوع این نمایشنامه توضیح داد: «تن» در ارتباط با عشق‌های نامشخص و بدن‌وارگی حال جامعه ما است. فقط موضوع این نیست که به عشق‌های نامشخص برسیم بلکه در یک ساختار اجتماعی و در اتفاق‌های داستان‌های این نمایشنامه، خرده‌روایت‌های اجتماعی متعددی وجود دارد که در پایان به یک روایت مشخص می‌رسند. ایده اولیه نمایشنامه بر اساس یک داستان واقعی است که برای یکی از دوستان خودم اتفاق افتاده است. از همان ابتدا این مسئله دغدغه من شده بود و پس از گذشت پنج سال، این نمایشنامه را در قالب یک اثر نمایشی به نگارش درآوردم.

وقتی به اسم روشنفکری نمایشنامه‌های ایرانی را پس می‌زنند

وی ادامه داد: در شرایط امروز ایران با وضعیتی مواجه شده‌ایم که عموماً کارگردان‌ها ترجیح می‌دهند یک متن خارجی را اجرا کنند و کمتر به سراغ نمایشنامه‌های ایرانی موجود و جدیداً چاپ شده می‌روند. ما نمایشنامه‌ای خارج از جهان ایران را انتخاب می‌کنیم در حالی که در خود ایران پر از درد هستیم، پر از دغدغه‌ایم و پر از اتفاق‌هایی هستیم که مربوط به همین جامعه است. این ساخته یک ساختار روشنفکرمآبانه است که می‌گوید ما نمایشنامه‌نویس خوب در ایران نداریم و باید برویم کارهای غربی‌ها را کپی کنیم. این مساله مربوط به الان هم نیست؛ سال‌ها می‌گفتند ایران نمایش ندارد و نمی‌تواند. هر سال شرایط بدتر و بدتر شد تا به فرداهایی رسید که کلاً این تفکر غالب شد که ما باید حتماً نمایشنامه اجتماعی خارجی کار کنیم تا بتوانیم کار خیلی خوبی ارائه بدهیم. آسیب این است که با این کار، دغدغه‌ها و مسائل جامعه خودمان را نادیده می‌گیریم.

انجامی پناه درباره شخصیت‌های این نمایشنامه اظهار کرد: شخصیت‌هایی که در قالب این نمایشنامه استفاده کردیم، دقیقاً هر کدام از یک قشر جامعه هستند که در قالب یک بستر روایتی در کنار هم قرار گرفته‌اند. هر کدام از این شخصیت‌ها حامل خرده‌روایت‌هایی هستند که در بستر همین جامعه شکل می‌گیرند. حتی در پایان، به عنوان نویسنده، راه حل گذاشتن را بر عهده مخاطب گذاشتیم و راه حل صددرصدی به مخاطب ندادیم. بخش عمده‌ای از دغدغه‌های منِ نویسنده در داخل این نمایشنامه، کاملاً از دل جامعه گرفته شده و به نمایش درآمده است.

تئاتر نباید صرفا برای تهران باشد

این نویسنده که قصد دارد امسال این نمایشنامه را روی صحنه ببرد درباره انگیزه چاپ آن گفت: انگیزه اصلی من این بود که اجرای نمایش صرفاً برای تهران نباشد. زمانی که من این نمایشنامه را چاپ کردم، آن را در سطح کشور پخش کردیم؛ یعنی در انواع کتابخانه‌ها و به دوستانی که در شهرهای مختلف حضور دارند آن را ارائه کردیم. حتی قرار است در شهرستان‌های اطراف هم این نمایشنامه روی صحنه برود و صحبت‌هایی نیز در این خصوص انجام شده است. فکر می‌کنم این انگیزه خیلی مهمی است که نمایش صرفاً برای پایتخت نباشد. شهرستان‌های اطراف و شهرهایی که از امکانات کمی برخوردار هستند نیز باید از امکان در اختیار داشتن متون ایرانی برای اجرا برخوردار بشوند.

انجامی پناه در پایان بیان کرد: من بر اساس درون‌مایه اثر تصمیم گرفتم یک نفر که هم در حوزه روان‌شناسی و هم در زمینه نویسندگی متخصص باشد در کنارم باشد تا بتوانم دیدگاه‌ها و تفکراتم را بهتر بیان کنم. از این رو مهسا حدادی به کمک من در نوشتن این اثر آمد.

نمایشنامه «تن» توسط نشر ناهونته به چاپ رسیده است.

منبع: خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency

اهمیت مرکززدایی؛ به اسم روشنفکری نمایشنامه‌های ایرانی را پس می‌زنند!

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ